rouwtjes.wordpress.com

Dus snel ff een kijkje nemen!

Aan de ene kant zie ik er wel weer naar uit om te gaan werken. Krijgen we wat extra geld en ben ik er weer even uit. Maar hoe doen mensen dat toch? Werken combineren met een kind dat naar school gaat. Gaat zo’n kind dan naar de naschoolse- opvang? Ik kan het Sifra toch niet aandoen om haar vanaf haar 4e jaar een hele dag naar school te laten gaan, over te laten blijven en dan na schooltijd naar de naschoolse-opvang laten gaan! Jaïr zou het geen probleem vinden om een dagje naar de kinderopvang te gaan, dat weet ik zeker.

Dus wat doe je dan? Een gastouder zoeken? Ik weet niet of ik zo iemand 100% kan vertrouwen.

Een baan vinden voor minder dan 20 uur in de week is ook nog niet heel makkelijk. De meeste interessante vacatures zijn voor minstens 24 uur. Maar dat zie ik niet echt zitten op dit moment.

Een vriendin van me heeft een aantal maanden geleden haar baan opgezegd om thuis te blijven zitten bij haar twee kids. Ze kreeg opmerkingen van; wel jammer dat zo’n slimme vrouw als jij thuis gaat zitten. Alsof je dom bent als je er voor je kinderen wilt zijn!

Veel keuze blijft er niet over als ik zo blijf redeneren. Dus als ik wil werken moet ik ergens een compromis vinden.

Dit alles maakt de keuze toch ook niet makkelijker. En mijn droombaan heb ik ook nog niet gevonden!

Als we het vliegtuig uitstappen gaan we even op ons gemak toiletteren en lopen we richting de loopband. Daar draaien nog maar een paar koffers op rond en die zijn bijna allemaal van ons. Ja, we hebben 11 stuks bagage en dan nog handbagage, een kinderwagen en een autostoeltje. De vorige dag hadden we, omdat 2 koffers te zwaar waren (lees, meer dan 30 kilo), op het vliegveld van Minneapolis nog een extra koffer moeten kopen. Dus anders hadden we er maar 10 gehad!

Maar gelukkig staan onze lieve familieleden ons, met spandoek en al, op te wachten. En hoeft mattias maar een paar meter in z’n eentje twee karren te sjouwen.

Eindelijk zie ik dan ook ons kleine neefje Samuel die geboren is toen wij in Amerika woonden. We gaan met z’n allen wat drinken en gaan dan met al onze spullen naar de auto’s. Gelukkig passen alle spullen in twee auto’s.

Dan arriveren we in Arnhem. De dames die in ons huis hebben gewoond hebben duidelijk hard gewerkt om alles schoon te maken. Zelfs onze koelkast is gevuld zodat we die dag niet meer naar de winkel hoeven te gaan.

Als we de kids ‘s middags in bed leggen komen nog twee vrienden langs om echte hollandse kaas langs te brengen en om hun pasgeboren zoon te showen. Heel leuk om mensen weer te zien na zo’n lange tijd!

Regelmatig wordt me gevraagd hoe het nu is om weer in Arnhem te zijn; nou, buiten dat er wat nieuwe gebouwen staan, een speeltuintje is gebouwd om de hoek en we nieuwe bestrating hebben is er weinig veranderd. Het lijkt wel alsof we amper weg zijn geweest!!!

Maar na bijna een jaar in Amerika moet ik zeggen dat dit ons thuis is. Het is dan wel niet ons eigen huis en we hebben de meubels niet zelf uitgezocht maar het voelt als thuis.

We hebben veel nieuwe mensen leren kennen. Nieuwe dingen gezien. Mattias heeft een hoop nieuwe dingen geleerd. Ondertussen spreekt Sifra accentloos engels en zelfs Jaïr begint in het engels te kletsen. Jaïr heeft het grootste deel van zijn korte leventje al in Amerika gewoond. Kortom we zijn hier behoorlijk gesetteld.

Natuurlijk wisten we vantevoren dat we na een jaar weer naar Nederland terug zouden gaan. Maar we zouden het ook niet erg gevonden hebben om er nog een jaartje aan vast te plakken.

Eigenlijk ben ik verbaasd over mezelf. Want vaak als we op vakantie zijn zie ik er op een gegeven moment weer naar uit om naar huis te gaan. Maar met uitzondering van een enkele keer in de winter heb ik weinig heimwee gehad. Natuurlijk wil ik graag mijn familie en vrienden weer zien. Maar het liefst stap ik daarna weer op het vliegtuig richting Amerika.

Toch is het nu tijd voor Mattias om alles wat hij in Amerika geleerd heeft over te brengen aan zijn collega’s. En zoals met zoveel dingen in het leven komt ook aan dit goede een eind! Ons Amerika-avontuur is over!

Het eerste wat we daar zien is dit!

Gokautomaten op het vliegveld

Zodra we de camper opgehaald hebben gaan we naar de camping om bij te komen. De volgende dag moeten we toch echt een kijkje gaan nemen in Las Vegas!

“The Strip” is het gokcentrum van Las Vegas. Ik vind het heel veel weghebben van een pretpark. Alles is nagebouwd.

Sifra schut een handje met een M&M in M&Mworld. Dit is een hele grote winkel/museum waar je letterlijk alles van M&M’s kan zien/kopen.

Halverwege de middag gaan we weer terug naar de camping. Daar krijgen we gezellig bezoek van onze mede-nederlanderamerikanen. Dit is de laatste dag van hun vakantie en laat in de avond stappen ze weer op het vliegtuig.

Maar voor dat ze weggaan gaan we met z’n allen nog ff Las Vegas bij avond bekijken.

De volgende dag vertrekken we op weg naar de Grnad Canyon! Volgens de routebeschrijving is dit een trip van 4 en een half uur. Maar Helaas kun je met een camper niet zo hard rijden als met een auto en duurt het dus nog langer.

Nadat we een paar uur door de middle of nowhere hebben gereden stoppen we bij een minimarket. We gaan lekker lunchen en eten een ijsje.

Sifra poseert nog ff voor een foto! En dan vertrekken we weer.

Uiteindelijk, na vele uren komen we aan in de Grand Canyon. We zoeken onze campingplek op, wandelen nog ff rond met de kids en gaan op tijd naar bed.

De volgende dag gaan we dan eindelijk de Grand Canyon bekijken. Het is overweldigend groot en fantastisch. Een foto kan niet beschrijven hoe het is.

Als we ‘s middags bij onze camper zitten komt er nog wat wildlife langswandelen.

‘S avonds ga ik nog weer ff naar de grand Canyon om de zonsondergang te bekijken.

Echt fantastisch!!

Nadat we twee nachten in de Grand Canyon zijn geweest en een nacht in een tussengelegen plaatsje komen we aan in Zion National Park.

Veel groen en een rivier maken dit park tot een ware oase.

Pootje baden zorgt voor een heerlijke verfrissing in de hitte.

Een frisse duik wordt er ook nog graag genomen!

Onze trip leggen we af in een zeer commercieel voertuig! We zijn een rijdend reclamebord en maken hierbij reclame voor het bedrijf waar we de camper hebben gehuurd.

Een groot deel van onze reis leggen we af over de beroemde “Route 66″.

Het klinkt heel stoer (en dat is het ook natuurlijk) maar sommige gedeeltes van het wegdek zijn een wel heel erg hobbelig.

Joushua Tree National Park is weer een heel ander park wat we bezocht hebben. Maar wel ontzettend mooi om te zien.

Vervlogens gaan we naar Disneyland California. De eerste dag gaan we gezellig als gezinnetje!

De tweede dag ga ik alleen met Sifra op pad. Aangezien sifra helemaal into de prinsessen is kan ik er niet onderuit om een uur in de rij te staan om vervolgens Sifra met de princessen op de foto te laten gaan.

Maar ik heb haar dag gemaakt en vervolgens gaan we ook nog naar een prinsessenshow om lekker te dansen.

Na twee dagen Disneyland hebben we nog maar een dag over om LA te bezoeken.

We gaan op zoek naar het Hollywoodteken op de berg. We komen door Beverly Hills en vervolgens rijden we de wijk Hollywood binnen. Ik had eigenlijk verwacht een hele rijke buurt binnen te rijden maar de wijk ziet eruit als iedere andere wijk. Eindelijk vinden we het Hollywoodding op de berg en maken snel een foto.

Aan het einde van de dag gaan we lekker BBQen aan de zee en genieten we van de zonsondergang!

Maar met die paar spullen die wij hebben kun je geen garage vullen. Gelukkig zijn er verschillende buren die van hun spullen af willen en lukt het ons (Janelle en Faith) om twee garage vol te pakken.

Twee keer per jaar is er een weekend waarop iedereen een garagesale kan houden. Er wordt dan ook dik reclame gemaakt. De rest van het jaar mag je ook een garagesale houden maar dan moet je zelf reclame maken of borden aan de kant van de weg plaatsen.

Dus vol goede moet gaan we de garages indelen en alles prijzen.

We beginnen donderdags met de verkoop. Dit is een dag voor de officiele garagesale. Tegelijk blijkt dit ook nog eens de drukst bezochte dag. Auto’s rijden af en aan om in onze spullen te neuzen. Wel grappig eigenlijk als je bedenkt dat mensen jou afgedankte spullen willen kopen

De vrijdag is al wat rustiger maar het loopt nog lekker door. Zaterdag besluiten we om een halve dag te doen. Maar iedere keer als we willen opruimen komen er weer auto’s aanrijden. Uiteindelijk ruimen we onze spullen om 4 uur ‘s middags op.

We hebben overigens heerlijk weer gehad en zijn helemaal op aan het einde van de zaterdag omdat we dan al 3 dagen volledig buiten hebben doorgebracht.

Pieppiep

En afgelopen zondag werd dit werkelijkheid. Het was 18 graden dus tijd voor een bbq!

Zodra de kids klaar zijn met hun middagslaapje gaan we naar buiten. De kids gaan lekker fietsen en spelen en de ouders lekker kletsen. Dit lekker kletsen word prompt gestopt als Jaïr niet meer in zicht blijkt te zijn. We springen allemaal op en gaan op zoek naar hem. Hij blijkt onvindbaar! Nou dan slaat de schik je om het hart. Dan ziet Janelle een auto midden op de weg stoppen. Er stapt iemand uit en omdat er een heuveltje achter ons huis is hadden we niet kunnen zien wat er was gebeurd. Dan zien we dat de bestuurder van de auto aan de telefoon is en voorzichtig het heuveltje oploopt. Vervolgens zien we een blond koppie boven het heuveltje verschijnen. Nou dan kan je wel nagaan hoe opgelucht we waren.

De rest van de middag is Jair geen seconde uit mijn zicht!

Dan is het tijd om lekker te gaan BBQen. We kletsen wat met z’n allen en de ‘mannen’ staan bij de bbq. Want dat is volgens hen ‘hun taak’! Het vlees is gaar en de broodjes en de salade worden klaargezet. Iedereen gaat lekker eten en weer lekker kletsen. Jair heb ik veilig in de buggy gezet dus die kan er niet meer vandoor gaan.
Dan komt Connor (buurjongetje) bij z’n moeder staan en ze ziet gelijk aan z’n gezicht dat het weer mis is. Hij heeft namelijk een notenallergie. En als hij iets eet wat noten bevat of is geproduceerd in een fabriek/plek waar noten verwerkt worden krijgt hij een allergische reactie. Hij kan zelfs een allergische reactie krijgen als iemand anders een broodje pindakaas eet en hij dit ruikt. Zo erg is de allergie. Normaal gesproken checken zijn ouders altijd nog extra wat er door anderen meegenomen wordt aan eten maar dit keer is dat er bij in gesprongen. En nu heeft hij juist het broodje genomen waar sporen van noten in zaten. Hij wist dit natuurlijk niet want hij kent de gevolgen.

En zo gebeurde het dat zijn gezicht opgezwollen raakt en dat z’n ouders snel naar binnen rennen om zijn medicijnen te pakken. Als die medicijnen niet snel genoeg werken hebben ze nog een injectie klaarliggen voor nood. Omdat de zwellingen niet snel genoeg wegtrekken besluiten ze hem de injectie te geven. Maar voordat je de injectie geeft moet er eerst 911 gebeld worden. Dit wordt gedaan, vervolgens geven ze hem de injectie en binnen een paar minuten staan er 5 auto’s met gillende sirenes voor de deur.

Waarom het er nu 5 moeten zijn weet ik ook niet precies. Maar het waren 3 politiewagen, een brandweer en even laten de ambulance. Gelukkig knapt hij al heel erg snel op na de injectie maar hij moet altijd ter controle nog even met de ambulance naar het ziekenhuis.

Van onze gezellige bbq is niet meer over maar daar heb je na zo’n ophef ook geen zin meer in.

Ik kan wel zeggen dat het enenerverende dag was!

Iedere keer had ik al kunnen voorkomen dat iemand mee moest lopen naar mijn auto. Of omdat ik lopend was of omdat al mijn boodschappen in mijn eigen wagentje pasten. Maar dit keer was er geen ontkomen aan.

Waarom ik liever niet wil dat iemand me helpt met boodschappen heeft eigenlijk verschillende redenen. Ten eerste voelt het een beetje vreemd dat er iemand voor je loopt te werken. Ten tweede doe ik graag alles zelf (ja lekker eigenwijs). En natuurlijk moet zo iemand ook nog een fooi geven. Wat overigens natuurlijk heel logisch is.

Maar het “ergste” overkwam mij!
Ik had een heleboel boodschappen en de inpakker had alles ingeladen in zijn wagentje. Samen liepen we naar mijn auto. Hij hielp me met het inpakken in de auto. En toen kwam het ergste!! Ik had alleen maar 20 dollar. Ik had zelfs geen losse muntjes

Ik schaam me diep maar ik heb de vriendelijke jongen dus geen cent gegeven. 20 dollar vond ik een beetje teveel van het goeie. Of is dit misschien mijn Nederlands gierigheid?

Nadat we de kids hadden gedropt gingen we naar een mexicaans restaurant “Mi Familia”. We namen heerlijk de tijd om ons in het menu te verdiepen zonder dat we ongeduldige kindjes om ons heen hadden. Toen de serveerster langskwam om te vragen wat we wilden drinken had ik al besloten om voor een margarita te gaan. Toen ik haar vertelde dat ik een overheerlijke margarita wilde kwam gelijk de volgende vraag; Can I see your ID please? En natuurlijk had ik die dit keer niet bij me. Janelle probeerde de serveerster nog over te halen door te vertellen dat ik ongeveer even oud als haar was maar het mocht niet baten. Ze was onverbiddelijk! En regels zijn regels, als je geen ID bij je hebt krijg je geen alcohol ook al ben je 50!!

Gelukkig kan ik wel ook prima plezier hebben zonder een glaasje alcohol en heb ik het maar bij een glaasje sap gehouden. Het was overigens heerlijk om een rustig te kunnen eten en te kletsen. Dit keer geen gestress over hoeveel kabaal de kids maken en hoeveel eten er op de vloer beland.

Aan het einde van de avond was het weer tijd om de kids op te pikken. Ik was erg benieuwd hoe ze het hadden gevonden. En toen we binnenkwamen zag Jaïr er wel een beetje dufjes uit maar was nog wel wakker. Het was ondertussen ook al bijna 9 uur ‘s avonds. Maar ik kon zien dat ze het prima naar hun zin hadden gehad. Jaïr gaf het meisje dat de hele tijd met hem had opgetrokken nog een dikke knuffel en Sifra zij de heel enthousiast “See you later alligator”!

Volgens mij vinden ze het wel prima als papa en mama volgende maand weer gaan!

Maar niets is minder waar. Afgelopen weekend was er voorspelt dat het kon gaan sneeuwen. Nou het dat heeft het gedaan. Toen het eindelijk gestopt was met sneeuwen lag er gemiddeld een halve meter. Dat is dus tot aan je knieen. We hebben nog geprobeerd om sleetje te rijden. Het was al een hele tocht om naar het bultje achter ons huis te komen. En voor Sifra was het bijna onmogelijk om weer naar boven te komen met de slee. Voor haar kwam de sneeuw bijna tot aan haar middel. Dus dat hebben we maar snel opgegeven!

Nadat het een paar dagen niet had gesneeuwd begon het gisteren weer te sneeuwen. Alsof er nog niet genoeg sneeuw ligt!

Voor vandaag is er zelfs een sneeuwstorm voorspelt. Het voordeel daarvan is dat Mattias (en de rest van Medtronic) om 1 uur naar huis werd gestuurd zodat ze nog op een fatsoenlijke tijd thuis konden zijn. Onderweg heeft Mattias verschillende auto’s gezien die in de berm waren geslipt. Gelukkig is Mattias veilig thuis gekomen.

Ondertussen ben ik erachter dat in maart de meeste sneeuw valt in Minnesota. En dat lijkt wel te kloppen!

Omdat strooien niet veel zin heeft rijden er dag en nacht sneeuwschuifwagen.

En waar laat je de sneeuw?

Gewoon in de hoek!